Toen ik nadacht over een onderwerp voor Ankerpuntjes, moest ik denken aan Jozua 5 en Psalm 27. Op het eerste gezicht misschien een wat wonderlijke combinatie, maar toen ik erin ging lezen, verbaasde het mij hoeveel die twee met elkaar te maken hebben.
Besnijdenis in Gilgal
In Jozua 5 lezen we over de besnijdenis in Gilgal. Het volk Israël had veertig jaar door de woestijn gezworven en was inmiddels door de Jordaan getrokken. Eindelijk waren ze in het Beloofde Land! Je zou zeggen: nu volle kracht vooruit! Maar bij de Heer gaat het soms heel anders dan wij verwachten.
God zei tegen Jozua dat hij messen van scherpe stenen moest maken en het volk opnieuw moest besnijden. Misschien vraag je je af hoe dat kan, een tweede besnijdenis. Alle mannen die bij de uittocht uit Egypte besneden waren, waren inmiddels in de woestijn gestorven. De nieuwe generatie was daar niet besneden en dat moest nu alsnog gebeuren. God vond dit belangrijk. Voordat het volk verder kon trekken en het land in bezit kon nemen, zette Hij hen stil.
God zet ons soms stil
Ook in het ‘tussenin’, waarover ik de vorige keer schreef, zet God ons soms stil. Niet om ons tegen te houden, maar om aan ons hart te werken. Om ons hart als het ware te besnijden.
Door Zijn Heilige Geest wil Hij ons hart doorzoeken. Is ons hart werkelijk op Hem gericht? Zijn er dingen die ons in de weg staan om Hem voluit te volgen? Dingen die we moeten loslaten, omdat ze voortkomen uit ons oude, zelfgerichte leven?
God wil als het ware wegsnijden wat ons belemmert om dicht bij Hem te leven. Dat kan best confronterend zijn. Het vraagt eerlijkheid en overgave. De vraag is: ben ik bereid om mij door Hem te laten veranderen?
Misschien is juist deze tijd, waarin je het gevoel hebt tussen het oude en het nieuwe in te zitten, wel een heel belangrijke tijd. Een tijd waarin God je uitnodigt om dichter naar Hem toe te groeien.
Wachten
En dan komt Psalm 27 in beeld. In vers 14 lezen we:
“Wacht op de HEERE, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken; ja, wacht op de HEERE.”
Wachten ligt ons niet zo. We willen graag verder, duidelijkheid krijgen en weten waar we aan toe zijn. Het liefst zetten we zelf de volgende stap. Maar wat als God ons juist vraagt om te wachten? Om niet vooruit te lopen op wat Hij aan het doen is, maar Hem de ruimte te geven om ons voor te bereiden? In het boek Jozua zien we dat eigenmachtig vooruitlopen op Gods aanwijzingen kan uitlopen op een nederlaag. Wachten is dus niet hetzelfde als stilzitten en niets doen. Het is leren vertrouwen, ook als je nog niet weet hoe het verdergaat.
Vertrouw op God
En als je Psalm 27 in zijn geheel leest, ontdek je wat dat wachten met je mag doen. Terwijl David te maken heeft met dreiging en onzekerheid, spreekt hij zijn vertrouwen in God uit. Hij weet bij Wie hij veilig is en op Wie hij mag hopen.
Dan mag je met hem uitroepen:
-
U bent mijn licht en mijn heil, voor wie zou ik vrezen?
-
U bent de levenskracht van mijn leven, voor wie zou ik angst hebben?
-
U laat mij schuilen bij U op de dag van het onheil.
-
U verbergt mij in het verborgene van Uw tent.
-
U heft mijn hoofd omhoog.
-
Ik zal zingen, ja, psalmen zingen voor U, mijn Heer.
-
U bent mijn hulp geweest.
Wat een bemoediging! Juist als je niet weet hoe het verder moet, mag je ontdekken dat je bij Hem veilig bent. Hij is je licht, je kracht en je hulp. Hij laat je niet alleen in het tussenin.
Misschien wil je het liefst door, maar vraagt God je om even stil te staan. Om je hart door Hem te laten onderzoeken en je opnieuw aan Hem toe te vertrouwen.
Wacht op de Heer. Hij is aan het werk, ook als jij nog niet ziet wat Hij doet.