Nadat ik de eerste Ankerpuntjes had verstuurd, volgde meteen een leermoment. Ik dacht altijd dat ik alles wel goed wilde doen, maar dat ik niet zo perfectionistisch was. Nou, ik heb gemerkt dat dat toch een beetje anders ligt… Wat heb ik ervan gebaald dat het misging met het verzenden! Nu kan ik er alweer om lachen, maar twee weken geleden echt niet. Wat stom! En ik had het nog wel gecontroleerd.
Op een gegeven moment kwam het zelfs zover dat ik dacht: ik wilde dat ik er nooit aan was begonnen. En alsof dat nog niet genoeg was, vroeg Johan aan mij: “Kun je het niet wat meer ontspannen doen?” Nee dus. Er kwam bijna stoom uit mijn oren. 😉
Falen. Niet goed genoeg. Mislukking.
Ik weet dat ik zulke gedachten niet te lang moet toelaten. Ik weet ook wat er gebeurt als ik dat wel doe. Dat heb ik namelijk jarenlang gedaan. Het wordt een negatieve spiraal die je steeds verder naar beneden trekt. En als je eenmaal op de bodem bent beland, wordt het steeds moeilijker om er weer uit te komen.
Maar eigenlijk is het natuurlijk onzin. Als iets de eerste keer niet helemaal goed gaat, leer je ervan. De tweede keer doe je het beter en de derde keer misschien weer een beetje beter. Het is een proces.
En het allerbelangrijkste: God kijkt niet zo.
Hij kijkt niet of ik alles perfect doe. Eigenlijk is Hij daar helemaal niet zo in geïnteresseerd. Hij houdt van mij om wie ik ben en Hij is blij dat ik Hem wil volgen.
Maar dan moet je nog steeds kiezen. Volg ik mijn gevoel of volg ik Gods waarheid? Laat ik los, of houd ik vast?
Jullie kennen vast wel de tekst: “Laat los en u zult losgelaten worden.” (Lukas 6:37). Deze tekst wordt misschien wel te pas en te onpas geciteerd. Maar als je hem werkelijk gaat toepassen, kan er iets van vrijheid ontstaan.
Het gedeelte begint met de oproep om niet te oordelen en niet te veroordelen. En daar hoort wat mij betreft ook bij: onszelf niet veroordelen. Daarna klinkt die oproep: laat los. Je hebt echt zelf de keus wie je volgt: je ziel of de Geest. Je gevoel of de Waarheid.
En wat staat er over de Waarheid? Die maakt vrij.
Soms moeten we onze kinderen loslaten, ons huis, onze woonplaats of misschien zelfs onze kerk. En vaak is loslaten geen eenmalige gebeurtenis, maar een doorgaand proces. Een proces dat ons hele leven lang met ons meegaat.
Maar misschien is dat juist de bedoeling. Want hoe meer we leren loslaten, hoe meer ruimte er komt voor God. En uiteindelijk komt er steeds meer vrijheid.
En wie wil dat nu niet?
Reactie plaatsen
Reacties
Was een beetje aan het scrollen door mijn appberichten en zag jouw bericht over de ankerpunten. Even lezen en ja hoor, herkenning van wat je schrijft. Zo blij met de zin dat de Vader precies weet hoe Hij mij heeft gemaakt. Hij heeft mij lief met een oneindig geduld!
Dank voor de bemoediging Annet!!